Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Rak sromu

Co to jest i jakie są jego przyczyny?

Rak sromu to stosunkowo rzadko występujący nowotwór złośliwy zewnętrznych narządów rodnych kobiety, czyli warg sromowych i łechtaczki. Choroba rozwija się zazwyczaj w postaci drobnego owrzodzenia lub guzka, zazwyczaj dającego się wyczuć w trakcie zwykłych czynności higienicznych. Większość przypadków rozwija się u kobiet starszych, ma też związek z paleniem tytoniu. Częstym wczesnym objawem chorób sromu, w tym raka, jest swędzenie wynikające ze zmian w nabłonku pokrywającym srom (tzw. dystrofia, czyli ścieńczenie sromu). U kobiet o niższym statusie społecznym częściej rozpoznaje się bardziej zaawansowane przypadki. Wyróżnia się dwa typy raka sromu:

  • rzadziej występujący, rozwijający się u młodszych kobiet, około 45.–55. roku życia, związany z infekcją wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV), którą stwierdza się w około 50–60% przypadków tej postaci raka sromu; przyjmuje postać owrzodzeń albo płaskich, twardych zmian koloru różowego, czerwonego albo białego,
  • częstszy, rozwijający się u kobiet starszych, około 70. roku życia, na podłożu przewlekłych chorób skóry i śluzówki sromu; ma zwykle postać twardego, bezbolesnego guzka.

Rozwój raka sromu poprzedzają zwykle zmiany w nabłonku powierzchniowym skóry sromu, określane jako śródnabłonkowa neoplazja sromu (vulvar intraepithelial neoplasia – VIN).

U kobiet regularnie chodzących do ginekologa rozpoznanie tych zmian nie jest trudne, co pozwala nie dopuścić do rozwoju raka. Rak sromu może rozwijać się także w kilku miejscach równocześnie, czyli wieloogniskowo. Bardziej zaawansowane przypadki powodują ból, krwawienia, zaburzenia oddawania moczu i trudności z siedzeniem. Jednak najczęstszym pierwszym objawem jest zwykle guzek lub owrzodzenie, niestety często lekceważone.

Jak często występuje?

Rak sromu występuje stosunkowo rzadko. W Polsce to około 490 zachorowań w ciągu roku, czyli na raka sromu zapada 1 na 100 tysięcy Polek, najczęściej w zaawansowanym wieku. Rak sromu stanowi 0,7% wszystkich nowotworów złośliwych kobiet. Na całym świecie zapada na niego około 27 tysięcy kobiet rocznie. Większość zachorowań – około 16 tysięcy – jest obserwowana w krajach wysoko rozwiniętych.

W jaki sposób lekarz ustala rozpoznanie?

Diagnozę stawia lekarz ginekolog. Widząc podejrzane zmiany w obrębie sromu, pobiera z nich wymaz lub wycinek. Dopuszczalne jest także wycięcie niewielkich guzków w całości. Dopiero na podstawie badania pobranego materiału stwierdza się raka sromu. Niestety w wielu przypadkach kobiety zgłaszają się do lekarza zbyt późno, z zaawansowaną chorobą – dużymi guzami sromu i krocza, rosnącymi w głąb pochwy i odbytu, lub z przerzutami do węzłów chłonnych pachwin, dającymi się wyczuć jako twarde, niebolesne guzy.

Jakie są metody leczenia?

Przed decyzją o leczeniu należy wykonać badania dodatkowe – cytologię szyjki macicy, USG narządu rodnego, zdjęcie rentgenowskie płuc, badania krwi, a niekiedy także tomografię komputerową miednicy i jamy brzusznej. Leczenie raka sromu jest trudne i powinno być prowadzone przez ginekologów-onkologów. Najczęściej polega na wycięciu warg sromowych wraz z guzem i szerokim marginesem zdrowych tkanek oraz węzłów chłonnych pachwin. Zaawansowane przypadki leczone są napromienianiem albo kombinacją obu tych metod, czyli chirurgii i radioterapii. Rak sromu jest mało wrażliwy na chemioterapię, jednak stosuje się ją w wybranych przypadkach. Leczenie utrudnia zwykle podeszły wiek pacjentek, choroby współistniejące i znaczne zaawansowanie choroby.

Jakie jest rokowanie?

Rokowanie w przypadku wczesnego rak sromu, czyli guzka mniejszego niż 2 cm, jest bardzo dobre i pozwala wyleczyć nawet 90% chorych. Rak sromu ma skłonność do nawrotów w obrębie blizny operacyjnej, dlatego należy kontrolować krocze nawet przez kilka lat po zabiegu. Rokowanie znacznie pogarszają przerzuty do węzłów chłonnych pachwin (stopień III choroby) oraz zbyt wąski margines operacyjny.

Data utworzenia: 02.04.2014
Rak sromuOceń:
(3.90/5 z 10 ocen)

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.